Uzak ama tanıdık bir ses gibi, Adın düşer gecenin ortasına. Hasret bazen bir yol değildir, Kalbin içinden geçen bir duraktır aslında. Uzak ama tanıdık yüzün gelir aklıma, Kalabalıklar arasında en yalnız anda. Bir şehir var sana benzemeyen, Bir de içimde sana çıkan tek sokak. Uzak ama tanıdık bu bekleyiş, Ne bitiyor ne de azalıyor. Hasret dediğin şey tam da budur, Gelmeyeceğini bilip yine de umut ediyor.