Yokluğunla öğrendim beklemeyi, Saatleri ağır ağır saymayı. Bir adın var içimde büyüyen, Susarak bile seni anmayı. Yokluğunla doldu bütün akşamlar, Penceremden geçen her sessizlikte. Bir şehir var bana yabancı artık, Adın kaldı yalnız bildiğim yerde. Hasret dediğin uzun bir yoldur, Dönüşü olmayan bir düşünce. Seni arar gözlerim kalabalıkta, Kimse bakmazken aynı yöne. Yokluğunla eksildi gülüşlerim, Tam sandığım her şey yarım. Bir gün gelmeyeceğini bilerek, Yine de seni bekliyorum.